On yıllardır derin bir sessizliğin içerisinde debelenen Arap halkları, Tunus ve Mısır ile birlikte bambaşka bir zamana uyandı. Tek dertleri aileleri ve kabilelerini en iyi şekilde yaşatmak olan diktatörler, hiç yıkılmayacaklarını sanıyorlardı. Ama öyle olmadı. Tunuslu bir genç kendini ateşe verdi tüm Arap coğrafyası devrim ateşi ile aydınlandı.
Türkiyeli Müslümanlar olarak, alışık olmadığımız bu tavır karşısında gözümüz kulağımız Ortadoğu ve Kuzey Afrika'dan gelecek müjdeli haberlere odaklandı. İşte tam bu noktada Fatih Camii bu kıyamın en canlı tanığı oldu. Cuma namazları sonrası avlusunda destek eylemleri düzenlediğimiz, gıyabi cenaze namazları kıldığımız bu camii'nin duvarları da ayrı bir dili konuştu her zaman. Yukarıdaki fotoğrafta, Fatih Camii'nin dış duvarına asılan bir pankart görülüyor. "Diren Suriyeli kardeşim! Zulmün duvarları yıkılıyor! Ümmet yeniden diriliyor!" yazılı pankartın altında imza olarak "semt sakinleri" yazıyor. Dostum Selman, "şimdi bütün teorisyenler sussun ve sadece semt sakinleri konuşsun" demiş. İşte Fatih Camii de, o caminin serinliğinde yaşayanlar da, sessizliğin en koyu anında bile böyle konuşur; sahici ve dobra...
